De support van een hulphond

Charlie in bed

Zoals ik in een andere blog al schreef zijn de laatste maanden anders verlopen dan gepland was door ziek zijn. Zo ook qua training van Charlie. Het plan was om te wennen en oefenen in nieuwe omgeving en dan examen te gaan doen. Dit is niet gelukt en we hebben ervaren dat er nog dingen zijn om mee te oefenen, dus daar gaan we mee aan de slag.

Charlie zou Charlie niet zijn als hij ook voor mij zorgt als hij niet het commando “werk” krijgt en zijn tuig om heeft. Ook in huis is het hulphond, wat de laatste maanden heel erg mooi naar voren is gekomen. Om een idee te geven zal ik een paar voorbeelden schetsen.


  • Sinds ik verhuisd ben, heb ik een groter bed zodat Charlie en ik gezellig samen kunnen slapen. In het begin lag Charlie nog veel in zijn mand, maar langzaam aan is hij steeds meer in bed komen liggen en tegenwoordig ligt hij strak tegen me aan, de hele nacht. Ik heb me één nacht zorgen om hem gemaakt, omdat hij zich zo anders dan normaal gedroeg. Steeds als ik wakker werd, kreeg ik namelijk een kusje van hem. Super lief natuurlijk, maar ik dacht dat hij wilde zeggen dat er iets niet goed met hem ging. Ik was die nacht wel 15 keer wakker geworden en hij bleef me maar kusjes geven en met zijn koppie op mijn borstkas liggen, waar hij normaal meer bij mijn voeten ligt. De ochtend al vroeg kon ik snel mijn bed uit rennen, omdat ik hondsberoerd was geworden. Het kwam er weer aan alle kanten uit. Niet één keer, maar meerdere keren. Ineens begreep ik Charlie zijn gedrag van de nacht. Hij had dit aan voelen komen. Toen het met mij weer beter ging, ging Charlie ook weer meer zijn eigen ding doen en was de focus op mij wat minder.

  • Ik kon niet zo ver en lang lopen als ik normaal zou doen en ook onze snelheid was iets minder hoog. Hij heeft hier genoegen mee genomen, zonder irritant te gaan doen, aan de riem te trekken etc. Dit vond ik heel knap van hem, omdat hij dit wel doet als ik door somberheid niet naar buiten wil. Dan gaat hij juist aangeven dat hij wil wandelen. Hij merkte dus heel goed op dat ik niet kon en accepteerde dat!

  • Hij heeft een paar keer aangegeven dat ik op bed moest gaan liggen. Ik ging sowieso al veel op de bank liggen met hem, maar een paar keer bleef hij maar bij de slaapkamer staan overdag en werd hij pas rustig als we samen op bed lagen. Ik kom daar toch iets beter tot rust en dat voelde hij perfect aan. Ook blijft hij rustig liggen tot ik echt mijn ogen open heb. Ik gluur dan wel eens een beetje wat hij aan het doen is en dan zie ik hem naar mij kijken. Als ik dan mijn ogen open doe, staat hij pas op en komt hij naar me toe. Meestal krijg ik dan kusjes, kriebel ik hem wat en knuffelen we nog even tot we allebei goed wakker zijn.

  • Charlie is ook bijna continu bij me geweest als ik weer naar de wc moest. Ik woon alleen, niemand die er last van heeft als ik de deur open laat staan en op die manier kon Charlie er voor mij zijn. Kusje geven of gewoon in de gang gaan liggen en mij in de gaten houden. Soms kwam hij zelfs een speeltje brengen, haha.


Voordat jullie gaan denken dat ik Charlie verwaarloost heb in de periode dat ik heel ziek was… Nee natuurlijk niet! Ik heb lekker veel hersenwerkjes met hem gedaan, speurspelletjes in huis en het was goed dat hij in het gastgezin wel lekker zijn energie eruit kon rennen met zijn vriendjes en vriendinnetjes van de uitlaatservice. Als ik had getwijfeld of Charlie eronder zou lijden, had ik naar een andere optie gekeken, maar op deze manier is het ook wel heel goed voor ons geweest. De band is nog sterker geworden en nu ik weer meer energie heb, halen we alle gemiste uitstapjes en trainingen weer lekker in!


Ik heb gemerkt dat ik Charlie niet mee naar doktersbezoeken durf te nemen, dus dat gaan we nu trainen. Wachtkamers, spreekkamers, nieuwe omgevingen… Wat nieuwe handelingen erbij om aan te leren. We kunnen weer even verder samen.