Mijn verhaal

Een persoonlijke weblog zou niet compleet zijn zonder levensverhaal. Nu vind ik het lastig om mijn leven even samen te vatten, maar ga ik toch een poging wagen.

 

Nog niet zo heel lang geleden is bij mij de diagnose autisme spectrum stoornis gesteld. Dit gebeurde na een lang en intensief hulpverleningstraject. Binnen dat traject heb ik me meerdere keren niet gehoord gevoeld, maar uiteindelijk werd er dan toch naar me geluisterd. Daarmee vielen eindelijk de puzzelstukjes op z’n plek.

 

Terugkijkend in mijn jeugd is ben ik geen typische autist. Doordat ik een vrouw ben, werd ik automatisch wat beter beschermd tegen het krijgen van het typische autisme. Toch zijn er als je goed kijkt al vanaf mijn vroege kindertijd signalen aanwezig die wijzen op de aanwezigheid van autisme.
Wat ook nog in mijn voordeel werkte was, en is nog steeds, mijn intelligentie. Ik kon mijn sociale ongemakken heel goed camoufleren door af te kijken bij anderen. Ik analyseerde al vanaf jongs af aan sociale situaties en probeerde dit toe te passen in mijn eigen leven. Een heel karwei, maar daardoor kon ik mij wel staande houden.
Uiteindelijk was ook voor mij het compenseren te veel gevraagd.

 

Op de middelbare school had ik veel moeite met het vinden van aansluiting in de groep. Ik was geheel gefocust op het halen van goede cijfers en dacht dat iedereen daar wel mee bezig zou zijn. Het kwam simpelweg niet in mijn hoofd op dat het bijhouden van trends en mode, dragen van sieraden en make-up ook zouden bijdragen aan het hebben van sociaal succes. Mijn leergierigheid werd niet door iedereen in dank afgenomen en ik had het moeilijk.
De middelbare school betekende ook constant veranderingen. Een lesrooster dat iedere dag weer anders was, iedere periode veranderde en ieder jaar weer andere docenten. Ook veranderde de klas ieder jaar wel weer. Veranderingen waar ik niet heel goed tegen kon. Ik had structuur en vastigheid nodig.
Ook had ik in die periode heel veel moeite met mijn eigen emoties. Vaak herkende ik emoties pas als het me teveel was geworden. Ik had dan zoveel emoties dat ik niet wist hoe ik ermee om moest gaan. Ik kropte maar alles op, tot de bom barstte en ik mijn emoties naar mezelf ging richten.
De middelbare school betekende ook constant overprikkeld zijn.

 

Hoe ouder ik werd, des te lastiger het werd om nog mijn hoofd boven water te houden. Ik leerde mezelf allerlei gezonde en ongezonde overlevingstactieken toe, maar ook daarin liep ik vast. Uiteindelijk liep ik zo erg vast dat ik bij de GGZ belandde. Daar begon mijn hulpverleningstraject. Jarenlang was er alleen aandacht voor mijn emotionele problemen. De rest werd niet gezien. Nadat ik weer in wat rustiger vaarwater was gekomen en veel over mezelf had geleerd, kon ik gaan uitspreken waar ik echt last van had. Ik kon uitleggen waarom ik die emotionele problemen had. Gelukkig werd daar naar geluisterd en de diagnose autisme volgde.

 

In mijn zoektocht naar informatie over autisme merkte ik dat er vooral veel informatie te vinden is over autisme bij vaak zwakbegaafde kinderen. Ik vond het lastig om daaruit de informatie te halen waar ik naar op zoek was. Daarom ben ik deze blog begonnen. Zo kan ik andere mensen laten zien hoe het is om als (jong)volwassen vrouw met normale/hoge intelligentie met autisme door het leven te gaan.




Comments

  • Marja on

    Eindelijk meer informatie voor de intelligente autistische vrouw! Ik hoop dat veel mensen je blog gaan lezen en dat het jou helpt in je zoektocht naar een plek in de maatschappij. Succes!!!

  • maartje on

    Hey
    Compliment voor je blog, ik heb geen autisme maar kom toch even spieken hoor!
    Onlangs hoorde ik op de radio een verhaal over een vrouw die schrijfster is en autisme heeft, en over alle vooroordelen waar ze tegenaanliep en ook de mooie kanten van haar autisme.

    Succes met je blog!

  • Myrthe on

    Bedankt voor je blog. Je verhaal is zo herkenbaar voor mij. Ik heb ook Autisme.
    Ik vind het mooi hoe je de dingen omschrijft en hoop nog veel van je te lezen.
    Succes met je blog.

  • Janneke on

    Gedeeltelijk heel herkenbaar! Helder geschreven!! Je blog leest lekker weg.

  • Yoni van ekkendonk on

    Wauw wat een geweldig blog!
    Ik heb zelf ook autisme maar ik ben daarlangs licht verstandelijk beperkt. Ik heb ook een blog gemaakt over hoe ik de wereld zie gewoon omdat het fijn is mijn gevoelens kwijt te kunnen! ik vind jou blog echt prachtig complimentjes! Groetjes Yoni

  • jolene on

    ik heb een goed leerboek om mensen zonder autichme en veeel lichaamstaal
    beter te begrijpen,

    Wat mannen en vrouwen met hun lichaam zeggen wat ze niet willen vertellen

  • Tamara on

    Als ouder van een dochter waarbij vorig jaar Asperger is geconstateerd ga ik je blog goed doorlezen.

    Het stuk uit je levensverhaal over de middelbare school is nou net het hoofdstuk dat voor mijn dochter in augustus gaat beginnen. We maken ons zorgen, proberen te helpen waar we kunnen en hebben wel overwogen samen met haar een middelbare school uit gezocht waarvan wij denken dat ze haar goede zorg kunnen bieden.. maar vanaf augustus moet ze het zelf gaan doen. Wij kunnen als ouder zoveel proberen te organiseren, uiteindelijk wordt het haar pad! Waarvan we natuurlijk hopen dat ze veel plezier zal beleven op de middelbare, maar met haar gebrek aan belangstelling voor mode, trends etc. heb ik er een hard hoofd in dat ze aansluiting zal vinden.

  • Fabienne Hendriks on

    Heel erg herkenbaar ook voor mij. Alsof ik in grote lijnen mijn eigen verhaal lees. Heb nu zelf sinds 2012 de diagnose autisme, ben inmiddels 43 jaar dus je kunt je wel voorstellen hoe mijn leven er van te voren heeft uitgezien. Jammer dat bij vrouwen pas recentelijk aandacht wordt gegeven aan een mogelijke autisme stoornis als primaire oorzaak van al hun klachten…

Comments are closed.