Terug naar toen – bevrijdingsdag

In dit bericht beschrijf ik een traumatische gebeurtenis. Als je snel getriggerd bent, zou ik het onderstaande bericht niet lezen.

Waar het gros van Nederland uitkijkt naar één van de vele bevrijdingsfestivals op 5 mei, zie ik er sinds een aantal jaren heel erg tegenop. Niet omdat ik het vanwege mijn autisme te druk vind op zo’n festival of zo, maar vanwege een traumatische gebeurtenis na het bezoeken van zo’n festival. Mijn toenmalige vriendje heeft mij in de nacht die volgde namelijk verkracht.

 

Spoiler

De relatie liep al eventjes niet meer lekker en hij was al vaker over mijn grenzen heen gegaan. Dat weekend zou voor mij een beetje een test zijn of er nog een toekomst in zou zitten of niet. We hadden met anderen afgesproken op het festival en afzeggen kon ik naar mijn mening niet meer. Meerdere paniekaanvallen heb ik onderweg naar hem toe gehad, omdat ik eigenlijk echt niet meer wilde. Achteraf kan ik mezelf wel voor mijn kop slaan. Was ik toen maar…Maar ja, ik koos toen voor toch doorzetten en ben samen met hem en nog een stel anderen naar dat festival geweest. Destijds wist ik nog niet van mijn autisme, maar met de kennis van nu zou ik niet snel meer naar zo’n festival gaan. De drukte, de herrie, veel alcohol… niet echt iets voor mij. Maar ik kwam net uit een behandeling waarin ik had geleerd dat ik maar gewoon veel sociale dingen moest aangaan en dit hoorde daar ook bij. Hij wilde graag, dus ik ging mee.

 

Veel heb ik hem niet gezien op het festival en als ik hem zag, was het met een beker bier in zijn handen. Dat vond ik een hele kwalijke zaak, want hij moest ons nog terug rijden. Ik durfde er niks van te zeggen. Ik hield mijn mond.

 

Ergens in de loop van de avond zijn we terug naar zijn huis gegaan. Ik met doodsangsten in de auto, want hij zat tenslotte onder invloed in de auto en zijn rijvaardigheden waren er zeker door beïnvloed. Ik was blij toen we eenmaal bij hem waren en pakte dan ook snel mijn medicatie om te gaan slapen. Ik wilde verder niks.

 

Hij wel. Hij had bier op, het was de eerste nacht die week dat we bij elkaar waren dus hij wilde meer. Maar ik was vastbesloten en heb vol kunnen houden. Ergens wat later ben ik wakker geworden van zijn handen die over mijn lijf heen gingen. Ik lag op mijn rug op bed tussen hem en de muur in en kon geen kant op. Met moeite heb ik me om kunnen draaien en ik heb mijn best gedaan mijn spieren zo hard mogelijk aan te spannen in de hoop hiermee erger te kunnen voorkomen. Helaas was dat niet voldoende. Hij is doorgegaan tot hij aan zijn trekken was gekomen. Ik kon, mede door die slaapmedicatie, weinig tot niks doen om hem te stoppen.

 

De rest van de nacht heb ik niet meer echt kunnen slapen. Ik voelde me vies en ik wilde weg. Ik kon alleen niet weg. Ik heb liggen wachten tot het huis tot leven kwam en zelfs nog tot hij wakker was. Voordat ik mijn spullen pakte om weg te gaan, had hij nog het lef om het volgende tegen me te zeggen

 

‘Ik kon niet slapen en ben wat met je gaan spelen.’

 

Ik heb de eerste bus gepakt die kwam en ben naar huis gegaan. Mijn moeder heeft me op het station opgewacht en die trof mij alleen flink overstuur aan. Ik durfde niet te vertellen wat er was gebeurd. Ik schaamde me onwijs. Pas enkele jaren later, toen de PTSS-klachten zo heftig waren dat ik opgenomen werd, heb ik het durven te vertellen.

[collapse]

 

Maar ja, door dit gebeuren heeft 5 mei dus een randje voor mij. Ik vier ook wel de vrijheid, maar vooral dat ik vrij ben van hem. Dat ik na die nacht de kracht heb gevonden om een punt achter de relatie te zetten. De komende periode hoop ik ook een punt achter de indringende herinneringen te kunnen gaan zetten. Om mijn leven weer op te kunnen pakken na dit gebeuren.

 

 

Comments

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required