PTSS – een rollercoaster van emoties

Zoals ik een paar weken terug schreef, heb ik in mijn leven meerdere traumatische gebeurtenissen meegemaakt. Ik heb hierdoor het post traumatische stress stoornis opgelopen. Dat betekent dat ik nog steeds veel last heb van wat er destijds is gebeurd. Sowieso heb ik hier last van, maar bij bepaalde triggers heb ik er nog een beetje extra last van. Afgelopen weken had ik wat van die triggers die ik moest zien te verdragen en dat was flink zwaar. Ik wil er verder niks inhoudelijks over kwijt nu, maar ik wil jullie wel meenemen in de rollercoaster van emoties die achter de PTSS liggen bij mij.

Verder heb ik contact gehad met mijn behandelaar en gevraagd of we toch weer traumaverwerking kunnen oppakken. Dit gaan we doen, wat heel fijn en heel moeilijk tegelijk is. Over 1,5 week gaan we een begin maken. Maar voor nu neem ik jullie mee in mijn rollercoaster.

 

Masker

Dit is een beetje mijn neutrale blik. Ik laat niet graag aan mensen zien hoe het met me gaat. Mijn masker staat dan op. Maar als je goed naar m’n ogen kijkt, dan zie je dat het huilen me nader staat dan het lachen. Ik heb dagelijks last van herbelevingen in de vorm van flashbacks, maar ook dat ik voel en beleef wat er destijds is gebeurd. Ik word daar gewoon verdrietig van en dat zie je dan ook wel als je echt goed naar me kijkt.

 

Verdriet

verdriet

Mijn echte verdriet laat ik dan vaak niet zien. Ik kijk dan weg, zorg ervoor dat mijn tranen niet zichtbaar zijn voor anderen. Alleen als ik alleen ben, durf ik soms mijn tranen een beetje te laten gaan, maar zelfs dan vind ik het heel erg moeilijk om verdrietig te zijn. Ik heb ook heel veel schuldgevoelens en die staan het verdriet in de weg. Hoe kun je verdrietig zijn om iets waarvan je tegelijk denkt dat het je eigen schuld is geweest?!

 

Achterdocht

achterdochtIk ben ook achterdochtig. Ik ben bang dat mensen mij nog een keer iets aan zullen doen. Dezelfde mensen of andere mensen. Ik kijk daarom extra vaak om me heen, ik let op ieder geluidje en ben gewoon heel erg alert. Wat ik doe als er toch een vorm van dreiging is in mijn ogen? Dan word ik lamgeslagen van angst. Ik raak dan overspoeld met alles wat er zou kunnen gebeuren, wat ik moet doen en kom letterlijk stil te staan.

 

Lamgeslagen

lamgeslagenDat ik lamgeslagen ben, kan ook komen door de herbelevingen die ik dagelijks heb. Ik kan zo bang worden van die herbelevingen, dat ik zoveel spanning in mijn lichaam krijg dat er letterlijk een stukje van mijn lichaam even niet meer functioneert. Vaak heb ik dan afleiding en nog meer afleiding nodig om weer in het hier & nu te komen en mijn lichaam weer werkend te krijgen. Het zijn dan mijn benen die zo vol spanning zitten dat er geen beweging in te krijgen is.

 

Boos

boosDe laatste tijd merk ik ook dat ik heel erg boos ben. Niet alleen om wat mij is aangedaan, maar ook dat ik het zelf niet op tijd heb kunnen stoppen. Ik voel me machteloos en dat is heel erg naar. Dat maakt dat ik me boos voel. Deze boosheid kan ik lang niet altijd goed omzetten en ik wil dan nog wel eens destructief worden en mezelf beschadigen. Mijn begeleiding zei me pas dat ik mezelf daarmee opnieuw slachtoffer maak en daar had ze wel een punt. Ik probeer dus nu steeds tegen mezelf te zeggen dat ik al meer dan genoeg slachtoffer ben en niet nog meer slachtoffer hoef te worden.

 

Vermijden

vermijdenHet liefste doe ik net alsof er helemaal niets is gebeurd. Mijn ogen sluiten voor wat er wel is gebeurd. Me verstoppen voor wat er wel is gebeurd. Helaas is dat niet mogelijk en daarom heb ik nu ook de keuze gemaakt om de traumaverwerking opnieuw een kans te gaan geven. Ik zal dat naast de deeltijd voor jongvolwassenen met autisme gaan doen die morgen start. Een pittige combinatie denk ik, maar alles voor een betere toekomst.

 

Herkennen jullie deze emoties?

Comments

  • Yoni on

    Knap dat je zo open bent over je autisme, respect!!! Ik heb ook een blog over me beperking ,, (autisme Nld en LVB!)

    reply

  • Susanne on

    Ik hoop dat het begin aan de nieuwe therapie meevalt!
    En welkom in de mega-korte-koppies-club, ook! Gemillimeterd haar is echt superpraktisch en het kriebelt niet in je oren (ik snap dat dat niet je reden was voor je nieuwe kapsel, maar ‘always looo on the bright side’ enzo) 😉

    Ontopic: ik snap amper iets van emoties. Ik herken alleen supgroepen, maar geen individuele emoties/gevoelens:
    – positief (een verzameling van blij/vrolijk/hyper/bijna-manisch, maar heb geen idee wat wat is)
    – neutraal (heet dit ‘tevredenheid’ in neurotypische mensen? Geen idee..)
    – bleuh (geen idee wat dit is. Het is negatiever dan ‘neutraal’)
    – zwaar k*t (hierin valt waarschijnlijk ‘boosheid’, ‘verdriet’ etc)
    – melt-down

    reply

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required