Het is weer even zwaar

Ik heb wel eens verteld, of nou ja, opgeschreven dat ik meerdere traumatische gebeurtenissen meegemaakt heb in mijn leven. Eรฉn daarvan is seksueel misbruik gedurende een langere periode. Ook daarmee heb ik stapjes kunnen zetten dmv EMDR behandelingen dat ik er nu iets beter over kan praten, maar het liefste vermijd ik het hele onderwerp.

Nu dan?

Over het algemeen kan ik met dit trauma redelijk leven. Ofwel, het houdt me niet dagelijks bezig. Maar de laatste tijd houdt het me wel weer dagelijks bezig om meerdere redenen. Ik probeer namelijk een schadefonds te krijgen voor wat me is aangedaan en dat kan niet zonder slag of stoot. Er is extra informatie nodig, ik word weer door iemand anders benaderd etc. Alleen daar ben ik al de hele dag mee bezig.


Daarbij was er in de afgelopen week een trigger die het allemaal even overhoop schopte. Ik had spontaan weer een nacht met nachtmerries, de flashbacks overdag zijn terug en vooral een hele hoop emoties waarvan ik niet weet wat ik ermee aan moet. Meerdere keren reageerde ik er destructief op, omdat ik gewoon wilde dat alles op zou houden in mijn hoofd. Niet weer hetzelfde filmpje steeds over en over in mijn hoofd, niet het gevoel alsof zijn handen mijn lichaam aanraken, niet het gevoel alsof ik nergens veilig ben.

 

Mijn lichaam is de duivel

Ik vind het heel lastig om mijn lichaam te accepteren als dit zo speelt. Ik zie mijn lichaam dan echt als oorzaak van het kwaad. Hoewel krullen me best okรฉ stonden, heb ik toch mโ€™n haren weer afgeschoren en de doorslag was wel de trigger van afgelopen week. Ook ben ik best wel veel aan het sporten en bewegen. Ik hoop wat gewicht te verliezen wat er door medicatie bijgekomen is en ook wat vorm te verliezen. Of รผberhaupt een beetje minder ik te worden. Want dan val ik minder op, ben ik minder aanwezig en ben ik minder onveilig. En het blijft zo dat bezig zijn met eten en gewicht een aangename afleiding is van alles wat speelt.

 

Kiezen wat ik hiermee ga doen

De keuze ligt bij mij wat ik hiermee ga doen. Momenteel vind ik het heel moeilijk om er op de juiste manier mee om te gaan. Ik merk ook dat ik het heel lastig vind om er echt over te praten. Het blijft allemaal een beetje vaag als ik het er over heb. Sommige woorden durf ik niet eens uit te spreken. Maar ik denk wel dat ik met praten een stukje verder kan gaan komen. Dus daar moet ik even over nadenken.

 

Wat ik moet en wil gaan leren is er in ieder geval constructief mee om te gaan en niet destructief. Ik reageer het op mezelf af en dat verdien ik niet. Daarvoor heb ik genoeg meegemaakt en hoef er niet nog een keer voor te boeten. Ik hoefde er รผberhaupt niet voor te boeten, laat staan twee keer.

 

 

 

Hoe gaan jullie om met moeilijke situaties uit het verleden?
Follow on Bloglovin

Comments

  • Susanne on

    Jeetje, meisje, dat is echt heel moeilijk! Natuurlijk helpt ‘er over praten’, dat weet je zelf ook wel. Moet je echt blijven doen, okee?

    En je hoeft niet ‘niet op te vallen’. Wat er is gebeurd lag niet aan jou of hoe je eruit ziet/zag: het was nooit jouw schuld.

    Stay strong, ok?

    reply

  • Susanne on

    Lieke? Gaat ‘t? X

    reply

    • Lieke on

      Hej, jawel, ’t gaat. Blijft zwaar en ben mede daardoor een beetje inspiratieloos om te schrijven momenteel merk ik ๐Ÿ˜‰
      Morgen gesprek met psychiater en dan woensdag kennismaking voor deeltijd. Dan toch maar aangeven dat ik misschien nog wel iets traumagericht erbij/ernaast wil gaan doen om voor nu de druk weer even er vanaf te kunnen gaan halen. Vanaf volgende week woensdag komt Charlie weer een dagje in de week bij mij thuis. Dat zal even wennen zijn, maar is ook heel erg fijn en hopelijk helpend.
      Lief dat je er naar vraagt! X

      reply

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required