Dubbel feest!

Dit weekend is het eigenlijk een beetje dubbel feest. Ik ben namelijk sinds vrijdagmiddag weer terug thuis. Ook bestaat AutismeBlogger dit weekend een half jaar! Deze blog wil ik dan ook gebruiken om een beetje terug te kijken naar het afgelopen half jaar en te vertellen wat ik de komende tijd van plan ben nu ik weer thuis ben.

Als ik ga kijken wat de best bekeken blog is geweest tot nu toe is dat de blog over het signaleringsplan. Deze werd duizenden keren bekeken. Heel fijn om dat te zien. Ik hoop dat de mensen die de blog gelezen hebben ook daadwerkelijk iets aan de blog hebben gehad. Voor mij is het signaleringsplan nog steeds een heel helpend iets. Ik kan door het plan makkelijker in gesprek gaan over hoe het met mij gaat en ik hoef minder na te denken wat ik allemaal kan ondernemen om het beter te laten gaan.

Tijdens mijn opname heb ik mijn plan nog wat aangepast, omdat het heel erg gericht was op zelfstandig wonen en ik nu niet zelfstandig woon. Ik heb dus samen met mijn ouders het plan aangepast aan de huidige situatie. Dat is ook wel de kracht van het signaleringsplan denk ik. Dat je hem kunt aanpassen zodat het altijd up to date blijft.

De blogs met de meeste reacties zijn mijn eigen verhaal en die over autisme vs. borderline. Aan de reacties op mijn verhaal las ik dat het voor de mensen die gereageerd hebben een fijne blog is om te lezen. Dit hoor ik ook terug van mensen uit mijn omgeving en het is te merken aan het aantal kijkers op mijn blog. Maandelijks heb ik toch zo’n 1000 pagina’s die worden bekeken! Iets waar ik heel erg trots op ben.

Uit de blog over autisme vs. borderline bleek dat ik niet de enige ben geweest die een hele tijd met een verkeerde diagnose heb gelopen. Dit had ik ook al wel gelezen in boeken en artikelen, maar het is toch fijn als mensen reageren dat ze het herkennen. Hieruit blijkt maar des te meer dat er nog veel niet bekend is over autisme en dan specifiek over autisme bij vrouwen.

Nu ik weer thuis ben, is het plan om weer wat vaker te gaan bloggen. Ik wil onder andere de psycho-educatie die ik gevolgd heb voor jullie gaan samenvatten per bijeenkomst. Ik heb ondertussen al 11 bijeenkomsten gehad en we gaan richting de afronding. Ik denk dat er veel nuttige informatie voorbij is gekomen en voor mijn eigen verwerking is het ook goed om hier over te schrijven.

Verder ga ik dingen buiten huis oppakken. Zo heb ik donderdag de start voor mijn vrijwilligerswerk die start met een training. Ook zal ik dan kijken wat voor werkzaamheden ik op zou kunnen en willen pakken.

Verder wil ik gaan sporten en zorgen voor ontspanning. Ik ga woensdag kijken of bootcamp iets voor me is. Dit zou ik dan zo’n twee keer in de week kunnen gaan doen. Ook heb ik geïnformeerd of yoga hier in de regio mogelijk zou kunnen zijn. Yoga op de afdeling vond ik in het begin helemaal niks, maar langzaam aan merkte ik toch dat ik het lichamelijk heel erg fijn vond een uurtje in de week.

Buiten allerlei leuke dingen, zal ook therapie nog even verder gaan. Ik ben met de psycholoog bezig om te zorgen voor meer acceptatie. Om te accepteren wie ik ben en welke kwetsbaarheden er nu eenmaal zijn. Ik blijf nog wel even medicatie slikken. En verder krijg ik begeleiding thuis. Dit zou zo’n twee keer per week zijn als het goed is, maar dit krijgt in de komende weken pas meer vorm. Ik zal hier ook over blijven bloggen.

Voor nu is het vooral nog een beetje thuiskomen. De overgang van de afdeling naar huis heeft heel veel spanningen opgeleverd. Nu ik thuis ben, blijkt het allemaal gelukkig wat mee te vallen. Ik denk wel dat het echte werken nog moet gaan komen. Voor nu is het vooral weer even wennen aan de huidige situatie.