Depressief, alweer…

Als jullie mijn blog al een tijdje volgen, weten jullie dat depressief zijn vaker voorkomt in mijn leven. Ik heb wel eens een dip, maar momenteel is het weer een flinke depressie. Ik voelde het aankomen, voor de kerstdagen al en toen hebben we geprobeerd met ingrijpen mij weer op het rechte pad te krijgen. Helaas is de depressie ernstiger dan we dachten en zijn er andere oplossingen nodig.




 

Therapie

Ik sta ondertussen al een jaar op de wachtlijst voor therapie. Deze wachtlijst is er één zonder einde. Niemand kan mij vertellen wanneer ik aan de beurt kan zijn. De therapie die ik wil gaan volgen heet Schematherapie. Hierbij ga je aan de slag om bepaalde overtuigingen aan te pakken. Deze overtuigingen hebben vaak hun oorsprong bij vervelende gebeurtenissen ergens op een ander moment in je leven. Door die beter te verwerken en andere overtuigingen te creëren kom je dan vooruit. Deze vorm van therapie duurt lang en is vrij intensief. Ik hoop dat ik snel aan de beurt ben, maar ik vrees er voor.

 

Ook volg ik creatieve therapie. Ik krijg hier veel inzichten, maar ik krijg ze niet goed omgezet naar nieuw gedrag wat mij kan helpen. Het is fijn contact met de therapeute en ik leer er ook echt wel. Ik ben blij dat ik in ieder geval iets krijg wat mij gericht een beetje vooruit kan helpen.

 

Crisis

Afgelopen week heeft in teken gestaan van crisis. Mijn gedachten nemen zulke destructieve vormen aan dat ik me alleen niet meer veilig voelde. Er kon een oplossing voor hond geregeld worden en ik verblijf ondertussen alweer eventjes bij mijn zus. Ik neem zo nodig extra medicatie, voornamelijk voor de nacht en ben vooral weinig alleen. Als ik alleen ben, gaan mijn gedachten met me aan de haal. We hebben dan ook vorige week gevraagd of een opname geschikter zou zijn voor nu, zodat ik ook crisisvaardigheden aan kan gaan leren. Hier ging mijn behandelaar over overleggen en dit hoor ik dinsdag. In de tussentijd heb ik contact met de huisarts gehad en die zou ook nog gaan overleggen met mijn behandelaar. Er moet iets gebeuren.

 

Wat gebeurt er dan met mij dat dit kan?

Ik heb in mijn leven een aantal traumatische ervaringen meegemaakt. Deels heb ik deze opgelopen, omdat ik nog niet wist dat ik autisme had. Maar ook door het autisme is de verwerking van die gebeurtenissen mislukt. Ik heb hier therapie voor gehad, EMDR heet die therapie. Maar door mijn autisme slaat deze bij mij niet voldoende aan. Gevolg is dat ik nog steeds last heb van nachtmerries en triggers. Ik heb een luidruchtige buurman bijvoorbeeld en die is een grote trigger voor mij. Zodra hij bepaalde geluiden maakt in zijn kamer, ben ik bang. Ik weet dat ik niet bang hoef te zijn, maar ben dit wel. Toen er ook nog een poging is gedaan onze voordeur in te trappen, was dat weer een grote trigger erbij. Ik voel me niet veilig en op mijn plek in mijn eigen huis. Maar ook op straat kan ik bang worden als er mensen tegen elkaar roepen of schreeuwen of als er bepaalde beelden opduiken op advertentieborden etcetera.

 

Dit zijn slechts een paar voorbeelden, maar zo heb ik gedurende de dag vaak meerdere triggers. Ik ga daar vervolgens over nadenken, mezelf de schuld geven en boos worden op mezelf. Dat helpt mij natuurlijk niet in het compassievol naar de situatie kunnen kijken. Nu was het zo dat er teveel was gebeurt, ik uitgeput was geraakt vanwege de vele zorgen voor Charlie in combinatie met slecht slapen en dan lukt het mij niet meer mijn hoofd boven water te houden. Dan wordt alles zwart. Echt zwart. Zo zwart dat er dus op de eerste plaats voor veiligheid gekozen moet worden en dan pas verder. Dus dat is wat er nu gebeurd.

 

Comments

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required