De positieve effecten van een assistentiehond (in opleiding)

Ondertussen is Charlie één jaar oud en zijn we eventjes aan het trainen voor assistentiehond. Langzaam beginnen we een steeds beter beeld te krijgen welke positieve effecten hij op mij heeft. Hij is de afgelopen periode erg veel bij mij geweest en ik heb dus goed kunnen ervaren hoe het is om zijn hulp om me heen te hebben. Hier enkele voorbeelden. 

 

Zelfvertrouwen

Dankzij Charlie heb ik een heel stuk meer zelfvertrouwen gekregen. Sowieso door zijn aanwezigheid ben ik minder onzeker. Een beetje het idee dat hij me wel zal beschermen, maar ook door het trainen wordt ik zelfverzekerder. Het trainen is iets wat Charlie en ik vooral samen doen. Het doet me dan ook heel erg goed als hij vooruitgang boekt, want dat komt dan door wat ik hem leer. Ik doe het dan dus goed. Het goed doen lukt ook niet door onzeker te doen, dus ik moet me tegenover Charlie ook als zelfverzekerd opstellen. Door dat maar vaak genoeg te doen, gaat het vanzelf steeds meer zo voelen. Wanneer ik een dag niet lekker in mijn vel zit en twijfelachtig ben, merkt Charlie dat meteen en gaat de kwaliteit van de training achteruit.

 

Sociale contacten

Ik heb dankzij Charlie best wel veel aanspraak op straat. Met tuig én zonder tuig, dat maakt niet zo heel veel uit. Mensen in de buurt kennen ons ondertussen wel. Soms vragen ze wat over het tuig wat hij draagt, soms willen ze alleen even vertellen hoe mooie hond het is, maar heel soms heb ik ook hele gesprekken met mensen op straat. Waar ik eerder standaard met een koptelefoon op over straat ging en dus niemand sprak of überhaupt aankeek, ga ik nu met een open houding de straat over en ga ik het praatje niet uit de weg. Ja, soms wel, als ik even echt geen zin heb om te kletsen, maar dat kan ik geen hele dag volhouden.

 

Diepe druk

Charlie is een echte knuffelkont. Hij komt regelmatig bij me liggen om even te knuffelen. Hij gaat dan helemaal op me liggen. Een hond van 24 kg is misschien wat veel om op schoot te hebben, maar voor mij is het heerlijk. Diepe druk is namelijk voor mij een manier om prikkels beter te verwerken. De combinatie van de diepe druk en het kunnen aaien van Charlie, maakt dat ik op die manier meerdere keren per dag weer even tot mezelf kan komen. Vijf minuutjes is dan ook genoeg om weer even bij te tanken en er weer tegenaan te kunnen. Dit doen we ook standaard even voor het slapen gaan op bed. Heerlijk! En het liefste starten we de dag op die manier ook weer op. En als ik ’s nachts onrustig ben, dan komt ie gewoon weer lekker bij me liggen tot ik rustig ben.

 

Signalering van spanning

Als ik in huis ben en ik heb last van hele hoge spanning, kan Charlie dat soms heel erg goed aanvoelen. Hij heeft dan de neiging om bij de achterdeur te gaan staan drentelen dat hij eruit moet. Ik krijg hem daar niet weg dan en moet dus mee naar buiten. Door uit de situatie te gaan die mij spanning geeft en in beweging te komen, kan bij mij de spanning weer zakken. Ik heb alleen een externe motivatie nodig die mij daadwerkelijk tot actie kan overhalen. Dat doet Charlie in dit geval dus. We lopen dan twintig minuten tot een half uur en dan gaat het met mij weer een stuk beter. Daarna nog even knuffelen en aaien en dan ben ik wel weer boven Jan. Op die manier heb ik veel minder last van de lange nasleep die ik eerder had als ik ergens door getriggerd werd en hele hoge spanning had.

 

Mindfull

Met Charlie ben ik nu vooral aan het trainen dat hij zijn aandacht bij mij moet hebben in plaats van bij de omgeving. Dit betekent voor mij dat ik dus mijn aandacht bij Charlie moet hebben en niet kan dagdromen als ik met hem aan het wandelen ben of een andere oefening aan het doen ben. Daardoor blijf ik steeds meer in het hier & nu hangen en krijgen alle piekergedachten geen ruimte om de overhand te nemen. Ik kan dus ook bewust even gaan trainen met Charlie als ik een vol hoofd heb. Op die manier kom ik weer in het hier  & nu terecht en heb ik mijn focus weer op de juiste plek. Lekker mindfull dus.

 

Rust, ritme, regelmaat

Een dag met Charlie is best gestructureerd en dat is best wel goed voor mij. Rond negen uur gaan we voor een eerste wandeling naar buiten. Hij heeft daarvoor gegeten, ik ga daarna koffie drinken en eten. Rond twaalf uur gaan we een grote ronde wandelen. Hierna lunch ik. In de middag doen we dan rustige activiteiten in huis vaak, wat voor Charlie betekent dat hij meestal ligt te slapen. Tegen vier uur even een plasje doen en dan zorg ik dat ik voor zes uur mijn eten heb gemaakt en heb gegeten. Om zes uur krijg Charlie weer eten en gaan we voor een grote ronde wandelen. Deze ronde en die van twaalf uur, gebruiken we ook om te trainen. Dan gaan we rond negen uur/half tien nog voor een klein rondje voor het slapen gaan. Een goed ritme, waarbij we regelmatig buiten komen en voldoende doen gedurende de dag.

 

Heb jij ook een assistentiehond? Wat zijn voor jou de positieve effecten ervan? 

Comments

  • petrapraat7 on

    mooi hoor, wij staan helemaal aan het begin van het traject. Begin oktober start mijn tweeling met de training van hun honden. Ben nu ook al meerdere malen onder de indruk wat de honden (nu 6 maanden oud) bereiken..

    reply

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required