Autisme en bipolair, hoe gaat dat samen?

Voor veel mensen zal dit als een zware en complexe combinatie klinken. Twee toch wel chronische aandoeningen samen hebben, die beide hun eigen handleiding hebben. Toch staan ze niet zo ver uit elkaar als misschien lijkt op het eerste moment en zorgt het ene ervoor dat ik niet doorschiet in het ander. Dat klinkt wat vaag, maar ik zal het uitleggen.

 

Door de ervaringen die ik ondertussen opgedaan heb, denk ik dat in mijn geval autisme ook een beschermende factor in mijn leven is geworden. Door mijn autisme zal ik nooit heel erg impulsief worden, maar ik blijf nadenken over hoe en wat ik moet doen. Daarmee zeg ik niet dat de keuzes die ik maak altijd de juiste zijn, maar ik werk wel uit wat de gevolgen van mijn keuzes zullen zijn. Afhankelijk van mijn stemming is dit een goede of minder goede uitkomst.

 

Door overprikkeling heb ik de neiging om terug te vallen in een depressie. Wanneer alles goed loopt en ik enthousiast raak van dingen, heb ik de neiging om door te schieten. In die perioden kan ik me nog wel heel erg goed focussen. Dit focussen, ofwel hyperfocus, heb ik dan weer te danken aan het autisme. Dit maakt dat er tijdens hypomane perioden best wel wat nuttige dingen uit mijn handen kunnen komen en nog snel ook. Ik kan goed leren in die periode en daar heb ik dan later weer profijt van.

 

Daarbij slik ik momenteel een goede combinatie van medicatie die helpen tegen de stemmingswisselingen, maar ook bij overprikkeling. Ik slik een combinatie van antidepressiva, antipsychotica en een stemmingsstabilisator. Het doel is om uiteindelijk de antidepressiva er nog af te halen en wellicht helemaal over te gaan op alleen een stemmingsstabilisator. Of dat haalbaar is, zal in de toekomst moeten blijken. Ik denk zelf dat de antipsychotica niet zomaar weg kan, omdat die ook heel erg helpt met het reguleren van prikkels. Ik weet niet in hoeverre een stemmingsstabilisator daar tegen helpt.

 

Ik kan wel in zak en as gaan zitten, omdat ik voor de rest van mijn leven een gebruiksaanwijzing in mijn rugzak mee zal gaan nemen. Het is niet zeker of ik echt stabiel zal worden voor echt langere perioden, maar ik geniet van de perioden waarin ik wel stabiel ben. Dan voel ik me mezelf en gaat het ook gewoon echt goed met me. Deze perioden zijn er gelukkig steeds vaker en door een goed werkend signaleringsplan in combinatie met goede begeleiding hoop ik dat ik kan voorkomen dat de mindere perioden zo invaliderend werken. Dat is mijn doel, steeds stabieler door het leven gaan.




Comments

  • Lars on

    Ik denk dat er een foutje in de voorlaatste zin is gesijpeld; “… zo invaliderende werken”.

    Succes 😉

    • Lieke on

      Dank je wel. Ik pas het aan!

Comments are closed.