In mijn vorige blog vertelde ik jullie dat ik nog niet zo heel erg lang weet dat ik autisme heb. Sinds ik het weet, heeft mijn wereld wel op z’n kop gestaan. In dat jaar volgde ik een vrij heftige therapie, liep ik vast op de universiteit, er volgde een korte opname en uiteindelijk stopte ik met school en ging ik weer bij mijn ouders wonen. Nu de laatste maanden is het allemaal weer wat rustiger geworden en is het tijd om het allemaal te gaan verwerken

Hoewel autisme voor mij een verklaring is voor vele dingen in mijn leven, vind ik het met tijden nog moeilijk te accepteren dat het zo is. Ik moet gaan accepteren dat sommige dingen gewoon niet meer haalbaar zijn en dat doet af en toe wel wat pijn.

Een van die dingen die ik zal moeten accepteren is dat ik mijn studie niet op het gewenste niveau zal kunnen voortzetten. Ik weet dat ik intelligent genoeg ben om op de universiteit te studeren, maar door de externe dingen die bij studeren komen kijken is het niet haalbaar om daar te studeren. Voor het HBO geldt eigenlijk hetzelfde heb ik in het verleden ervaren. Dus ben ik uiteindelijk gaan kijken voor een opleiding op mbo-niveau. Hoewel ik verstandelijk heel goed weet dat dit het beste is voor mij, vind ik het lastig om met deze verandering om te gaan.

Nog iets wat ik zal moeten accepteren is dat ik vaak vermoeid ben. Door de hoeveelheid aan prikkels die binnenkomen iedere dag ben ik gewoon wat sneller moe. Al van kleins af aan heb ik wat meer slaap nodig dan bijvoorbeeld mijn zus. Ik heb altijd de hoop gehad dat dit beter zou worden als ik ouder zou worden, maar ik denk nu dat dit er ook gewoon bij hoort. Het is wel iets waar ik mee kan leren omgaan, maar dat kost ook gewoon weer even tijd.

Wat me gelukkig wel helpt bij het accepteren is dat ik nu snap waardoor die dingen niet meer kunnen. Ik kan bedenken wat beter voor mij is om te doen en sta er met mijn gedachten helemaal achter.

Ik verwacht dat ik in de komende jaren nog wel tegen meer dingen aan zal lopen. Niet alles daarvan zal meteen hier meer haalbaar zijn, maar ik denk wel dat er nog dingen gaan komen die ik met een omweg aan zal moeten pakken. Dat is niet erg. Uiteindelijk vind ik mijn weg ook wel en komt het allemaal wel goed.

Ergens is het ook wel weer een mooi iets. Ik word nu gedwongen om mijn eigen weg uit te vinden. Anders had ik een soort van standaard levensweg gevolgd waarvan ik dacht dat die van mij verwacht werd. Nu heb ik de mogelijkheid om zelf te kijken wat er bij me past en echt mijn eigen leven in te gaan delen.