Wennen kost energie

Nu ik bijna een maand op mijn nieuwe plek woon, merk ik toch wel hoeveel energie het kost om te wennen, een nieuw ritme te krijgen en dingen op te pakken.

 

In het begin was ik vooral blij en daardoor energiek. Ik was blij dat ik een nieuwe start kon maken, blij met de plek waar ik terecht gekomen ben en vooral blij dat het goed met me ging. Na ongeveer twee weken kwam daar de vermoeidheid weer om de hoek. Een paar wat minder goede nachten, door de nieuwe geluiden buiten, maakte dat ik met twee voeten op de grond werd gezet. Afgelopen week is het slapen langzaam aan weer beter gegaan en heb ik de afgelopen drie nachten zelfs de klok rond geslapen.

 

Zo blijkt maar weer dat nieuwe dingen vreselijk veel energie kosten. Dit is wellicht al zo voor mensen die geen autisme hebben, maar voor mensen die wel autisme hebben, is dit toch nog net iets zwaarder denk ik. Mensen met autisme, waaronder ik, hebben vaak de behoefte aan een vast ritme en een vaste structuur voor de dag. Als dit verandert, lopen die mensen het risico om een soort van te ontregelen. Er kunnen dan allerlei neveneffecten optreden zoals angsten, woede-aanvallen, vermoeidheid, passief gedrag en uit contact gaan.

 

Toen ik opgenomen was, had ik een heel erg vast ritme. Het programma voor de week was op de donderdag voor de nieuwe week al bekend en er waren veel vaste momenten. De ochtendwandeling en de maaltijden zijn daar een goed voorbeeld van. Ik zat daar best wel in een strak ritme. Eenmaal thuis moest ik dit zelf gaan oppakken en vasthouden. In het begin ga je dan nog gewoon door, maar langzaam besef je dan dat doorgaan niet gaat. Met het zelfstandig wonen, komen er ook meer verantwoordelijkheden op je af. Ik moest koken, boodschappen doen, schoonmaken en wassen ineens ook in mijn planning op nemen. Daarbij vielen er ook onderdelen, de therapie-onderdelen, weg. Ik heb dan wel begeleidingsuren en nog steeds wel therapie, maar de frequentie hiervan ligt lager. Dus ook daarin moest ik gaan zoeken naar een nieuw ritme.

 

Ondertussen denk ik dat ik een redelijk ritme te pakken heb. Ik heb vier dagen in de week zo’n twee uur begeleiding. Dit valt tot nu toe op de maandag tot en met donderdag. Op maandagochtend ga ik naar vrijwilligerswerk in een bejaardentehuis. Dan heb ik soms op donderdagavond nog een afspraak en probeer ik therapie en andere afspraken op de vrijdag te zetten. Doordeweeks doe ik regeldingen qua administratie, het schoonmaken en een keer boodschappen als dat nodig is. In het weekend zorg ik voor de was en doe ik de boodschappen voor zo goed als de hele week.

 

Verder ga ik iedere ochtend wandelen. Ik haal dan de Metro op het station op en heb die dag dan een leuke sudoku om te kunnen maken. Ik fiets weer overal heen en probeer ook nog hard te lopen. Dat laatste gaat even niet nu ik last heb van een wintervoet.

 

Ik hoop dat dit ritme snel kan wennen en ik gauw minder moe ben. Maar ondanks dat ik moe ben, gaat het nog steeds goed met mij en dat is het enige wat echt telt.




Comments

  • kim on

    het lijkt net over dat het over mij zelf gaat, ik ben ook autistisch, ik ben ook heel vaak moe, veranderingen ben ik ook van slag. en kom heel moeilijk terug in mijn dagelijkse ritme. en heel snel geïrriteerd. alles moet van te voren duidelijk aan gegeven worden. als dat niet gebeurd. duurt het heel lang dat er weer een beetje energie terug komt,

    • Lieke on

      Vervelend kim dat je hier ook last van hebt. Kun je nu je dit weet er ook rekening mee houden? Proberen om je ritme zo vast mogelijk te houden en je omgeving laten weten dat jij die tijd nodig hebt om te kunnen schakelen bij veranderingen?

Comments are closed.