Uitdaging: Kennedymars 80 van de Langstraat

Ik heb het eerste weekend van september iets impulsiefs gedaan, maar ik ben nog steeds trots dat ik het gedaan heb en hoe ver ik gekomen ben. Ik ben namelijk gestart aan de 80 van de Langstraat; een Kennedymars in en rondom Waalwijk.

 




 
 

Een aantal dagen voor de start maakte iemand een opmerking dat die wandeltocht zou zijn. Hij stond sowieso nog op mijn bucketlist, maar ik wist ergens ook wel dat ik er nog niet klaar voor was. 80 kilometer lopen in 20 uur tijd, maar ik wilde graag wandelen dat weekend en die wandeltocht was de enige die qua afstand uitdagend was en in de buurt van mijn woonplaats. Ik bedacht me dus dat ik zou starten en zou lopen tot ik niet meer zou kunnen en de verwachting was dat dat rond de 40 kilometer zou zijn.

 

Op zaterdag startte de tocht op 20:00 uur. Met een stevig tempo begon ik aan de eerste kilometers. De eerste kilometers zijn helemaal niet leuk. Je kunt nog helemaal niet je eigen tempo lopen, omdat iedereen nog bij elkaar loopt. Ook was het nog een beetje zoeken naar sowieso een goede mindset in die fase van de wandeling. Toen we de tweede en derde post rond de 8 kilometer hadden, is even door mijn hoofd gegaan “Als je wilt stoppen, moet je het nu doen, anders ga je nu de nacht in lopen”. Ik koos voor doorgaan.

 

Van Waalwijk via Drunen en Nieuwkuijk naar Vlijmen waar de eerste hoofdpost was op 20 kilometer. Een hoofdpost houdt in dat er rustpunten zijn gemaakt, er is eten en drinken (op tussenliggende posten is ook eten en drinken), toiletten en je wordt gescand. Ook is er tassentransport. Je kunt een tas met reservespullen, te denken aan sokken, schoenen, kleding, pleisters etc in een tas stoppen en die van hoofdpost naar hoofdpost laten vervoeren. Ik was rond kwart voor twaalf in Vlijmen op deze post.

 

Hierna volgde een behoorlijk saai stuk. Het was donker, we liepen door de polder, het was slecht verlicht. Dus heb ik een muziekje opgezet en ben ik in mijn eigen tempo lekker doorgelopen. Ik was niet moe, het ging goed en stond op dit moment al van mezelf te kijken. Normaal ben ik bang in het donker en hier liep ik dan… Rond 3 uur was ik bij de volgende hoofdpost, terug in Waalwijk.

 

Hier begon de ellende zo ongeveer. Ik raakte aan de diarree en werd misselijk, waardoor eten en drinken heel moeizaam ging. Opgeven was nog steeds geen optie en ik wilde doorgaan en ging dus ook door. Ik heb onderweg veel wc’s opgezocht, maar een aantal uren later rond 6:15 uur haalde ik dan toch de volgende hoofdpost op 49 km afstand. Ik had mezelf dubbel en dwars overtroffen. Ondanks de ongemakken van mijn maag- en darmstelsel, ging het lopen me nog wel goed af en ging ik door. De hoofdpost op 63 km haalde ik nog en iets daarna ben ik gestopt. Ik gok dat ik rond de 65 km heb gewandeld.

 

Ik had krampen in mijn lichaam in spieren die ik niet eens gebruikte, kon echt nauwelijks meer eten en drinken en raakte uitgedroogd. Het was op, het was over en door op dat punt naar mijn lichaam te luisteren in plaats van door te gaan, won ik ook van mezelf.

 

Ik heb een redelijk lange hersteltijd gehad, maar ergens ook weer heel kort als je bedenkt wat voor prestatie mijn lijf geleverd heeft. Dat ik het nu niet heb gehaald, houdt me niet tegen het nog een keer te gaan proberen. Ik ga komende maanden tot en met mei heel hard trainen en in mei wil ik in Cuijk het nogmaals gaan proberen. Komend weekend staat de DamtotDam Wandeltocht op de planning. 42,5 km wandelen tussen Amsterdam en Zaandam. Ik ga dan beter voorbereid met Imodium en O.R.S. op pad.

 

Ik ben al een paar maanden bezig met een cursus mindfulness en we zijn wel tot de conclusie gekomen dat ik heel veel van de mindfulness heb kunnen toepassen tijdens het wandelen en dat het mede daardoor waarschijnlijk zo goed is gelukt.

 

Ik ben trots en heb zin in de wandelingen die nog gaan komen!

Comments

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required