Terugblik op 2017

Nog een paar dagen en dan zit het jaar er alweer op. Ook dit jaar is weer sneller gegaan dan ik in het begin had verwacht. Een jaar met vallen en opstaan, maar hé, that’s the story of my life. Hier wat hoogte- en dieptepunten.




 

 

Ziek

Ik begon 2017 met een heftige buikgriep. Niet heel erg fijn en dit was slecht één van de vele griepjes die zouden volgen in de daaropvolgende maanden. Helaas bleek er na een hele tijd dat ik de ziekte van Pfeiffer had en kreeg ik het advies rustig aan te doen. Mijn conditie ging achteruit, zo ver dat ik niet eens de straat door kon wandelen zonder me beroerd te voelen. Man, man, wat had ik een pesthumeur door dat alles zeg. Gelukkig gaat het nu qua energie alweer een paar maanden bergopwaarts. Ik wandel weer meer dan een uur op de dag, zonder dat het me pijn doet of zorgt voor andere vreemde klachten.

 

Therapie en medicijnen

Begin dit jaar is ook besloten om al mijn medicatie af te bouwen en er andere voor in de plaats te gaan gebruiken. Doel was stabieler te worden in stemming en vooral ook minder last van bijwerkingen te gaan krijgen. Helaas is dit nog niet helemaal gelukt. Wel minder bijwerkingen, maar stabieler kan ik mezelf, helaas, nog niet noemen. Ik hoop dus dat mijn psychiater nu toch wel weer wil gaan finetunen met mij.

 

Om stabieler te worden heb ik onder andere therapie nodig. Begin van het jaar een gesprek gehad om te kijken binnen welke afdeling ik behandeld zou gaan worden en ik werd op de wachtlijst geplaatst. Er is al wel één onderdeel gestart, namelijk de creatieve therapie, maar het andere onderdeel, schema focused therapy, is helaas nog steeds niet gestart. Ik ben ondertussen het wachten een beetje beu. Ik wil verder. Ik wil vooruit.

 

Charlie

Een grote verandering dit jaar was natuurlijk de komst van Charlie. Charlie is in de zomer voor het eerst in beeld gekomen en eind van de zomer in mijn huis gekomen. Er volgde een hele zware periode van training en opvoeding, maar mede door het logeerpartijtje van de afgelopen week, heb ik er vertrouwen in dat Charlie en ik op de goede weg zijn. Charlie is zo’n ontzettend leuke en slimme hond, ik weet zeker dat hij in de toekomst nog veel voor me mag gaan betekenen. De weg die we gaan volgen is onzeker geworden en moet opnieuw uitgedacht worden nadat een belangrijke schakel niet meer reageert. Maar één ding staat vast voor mij en dat is dat Charlie een super goede hulphond zal worden.

 

Een eigen stek

Wat er dit jaar ook nog gebeurde was het goede nieuws dat ik volgend jaar eind van de zomer mijn eigen stek ga hebben. Na veel reageren via de woningbouw werd ik nummer 1 van 310 voor een nieuwbouw appartement in de stad waar ik nu vlakbij woon. Dit was super goed nieuws natuurlijk. Dat het in de toekomst ligt, geeft mij nog de mogelijkheid om me goed voor te bereiden en niet geheel onbelangrijk, nog wat bij elkaar te sparen.

 

2018

Ik ga geen uitspraken doen van wat ik hoop voor 2018. Ik wens al jarenlang hetzelfde namelijk en hoewel ik wel steeds iets dichterbij kom, blijft mijn leven onstabieler dan ik zou willen en maakt het dat toch weer lastiger dan ik van te voren in kan schatten. Dus ik hoop vooral dat ik in 2018 weer even vaak mag gaan opstaan als dat ik ga vallen.

Comments

  • Jonneke on

    Leuk blog, zo’n terugblik! Succes met je eigen plekje dit jaar!

    reply

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required