Lichamelijke conditie

Begin van het jaar heb ik een aantal griepjes gehad. Dit leek wel de start van een hele reeks aan lichamelijke klachten. Niet wetende of het van mijn medicatie vandaan kwam en het een bijwerking was die weg zou moeten gaan, besloot ik het een tijdje aan te kijken. Helaas werd het niet beter, maar eerder slechter. Tot ik het van de zomer zat was.

 

 

De oorzaak van de verslechtering

Ik kon nog geen honderd meter lopen zonder pijn, gevoel van zwakte en misselijkheid. Ik was continu duizelig en ben op een avond zelfs flauwgevallen in mijn badkamer. De nieuwe medicatie die ik voor de nachten had gekregen, had me over het randje geduwd. Daar ben ik toen vrij snel mee gestopt, maar een groot deel van de klachten bleven. Medicatie kon nu niet meer de oorzaak zijn volgens de apotheker en psychiater. De huisarts wist het ook niet zo goed en besloot uitgebreid bloed te laten prikken. Hieruit kwam een ijzertekort en een doorgemaakte infectie van de ziekte van Pfeiffer. Het advies wat ik meekreeg was rustig aandoen en niet overbelasten. Tsja, met een pup die binnen twee weken zou komen was dat advies erg lastig. Ik heb mijn best gedaan, heb mijn geplande reis naar Madrid afgezegd en het ging in ieder geval niet meer verder achteruit.

 

Weer opbouwen met Charlie

Vanaf het moment dat Charlie bij me was, moest ik wel een ritme zien te vinden om met het ziek zijn ook goed voor die kleine man te zorgen. Al snel kwam ik er achter dat Charlie rust nam, als ik ook rust nam. Dus zo bouwden we rustmomentjes in. Waar Charlie moest leren om langere afstanden te lopen, moest ik het ook weer opbouwen. We begonnen met meerdere keren per dag vijf minuutjes over het terrein heen wandelen. Al snel bleek het terrein te klein en nam ik hem mee naar de wijk aan de overkant en wandelden we tien minuten per ronde. En nu, bijna drie maanden verder, loop ik dagelijks minimaal anderhalf uur met Charlie door de straten van het dorp. Meestal in drie grote ronden verdeeld over de dag.

Verder lukt het me ook weer om naar therapie te fietsen of bijvoorbeeld naar mijn zus die een ruim halfuur fietsen verderop woont. Ik heb daarmee weer een stukje van mijn vrijheid terug.

 

Invloed op mijn psyche

De periode dat het lichamelijk steeds slechter ging, was voor mij mentaal ook heel erg zwaar. Ik had plannen de Nijmeegse 4Daagse te lopen en wandelen was echt een vorm van spanning ontladen voor mij. Dit viel weg en ik begreep toen nog niet waarom. Vooral dat niet begrijpen, maakte het erg lastig. Als ik iets begrijp, dan kan ik erop anticiperen, maar dat kon nu niet. Ik bleef mezelf dus maar pushen in de hoop dat het een keer weer beter zou gaan, zonder dat het nut had. De opbouw was in het begin heel erg zwaar en nog steeds zitten er dagen tussen dat het eigenlijk niet gaat. Dan komen de tranen en de frustratie weer terug. Ook ben ik dan bang dat het weer zo slecht zal gaan als van de zomer. Maar ik weet nu dat Pfeiffer een hele lange en nare nasleep kan hebben en gun mezelf wat meer rust tussendoor.

 

Ik ben er nog zeker niet, maar ik heb alweer een goede stap gezet. Ook dit zal met een reden op mijn pad zijn gekomen. Ik heb weer wat over mezelf geleerd en moet nu echt gaan leren luisteren naar de signalen van mijn lichaam. Dit laatste kan voor iemand met autisme heel erg lastig zijn. Ik ben gewend om volgens een bepaald ritme en patroon te leven. Als mijn lichaam dan dus een grens aangeeft, vind ik het moeilijk die serieus te nemen, vooral als ik niets anders heb gedaan dan normaal. Dat er zoveel meer meespeelt dan het ritme waarin in mijn leven leef op mijn lichamelijke conditie, wil ik nog wel eens vergeten.

 

Hoe doen jullie dat als je lichaam een grens aangeeft?

 

Comments

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required