Met het einde van het jaar in zicht, is het geheel logisch om een jaaroverzicht te maken. Het was een jaar waarin ik zeker niet stil heb gestaan.

 




Op de valreep van 2015 is mijn nichtje geboren. Ik denk dat ik van te voren niet kon inschatten hoe onwijs dol ik zou worden op dit kleine mensje. Dit is dan ook wel één van de hoogtepunten van dit jaar. Ik heb een mini mensje een klein mensje zien worden. Ik heb gehoord hoe het eerste gebrabbel langzaam woorden aan het worden zijn. Ik heb gezien hoe ze voorzichtig langs de tafel kon lopen en nu aan de hand en soms zelfs al helemaal los loopt. Ik heb gezien dat het een heel vrolijk kind is, die zich heel erg goed zelf kan vermaken, maar zo nu en dan ook alle aandacht wil krijgen. Dat kleine mensje heeft een plek in mijn hart veroverd.

 

Niet alleen dat kleine mensje heeft een plek in mijn hart gekregen. Ongeveer twee maanden geleden is het punt waarop ik iemand “mijn vriend” kan noemen. En dat zeg ik met een brede glimlach en vol trots. Ik ben blij met hem. We lijken elkaar goed aan te vullen. We kunnen grappen en grollen, maar ook serieuze gesprekken voeren. We hebben het fijn als we samen zijn, maar gunnen elkaar ook eigen tijd en ruimte. Iets waarvan ik, zeker dit jaar, niet had verwacht wat zou gaan gebeuren, is dus toch nog gebeurd.

 

Helaas zit er tussen die twee hele mooie gebeurtenissen ook nog een wat minder mooie periode. In die periode heeft mijn blog ook stil gelegen en heb ik me teruggetrokken voor mijn eigen herstel. Ik heb de tijd genomen om stabieler in stemming te worden door middel van medicatie, maar ook met behulp van vrij intensieve therapie. Ik heb alles met beide handen aangegrepen en ik ben er stukken beter uit gekomen.

 

Die periode heeft me ook nog iets moois opgeleverd, namelijk een nieuwe woonplek. Vanuit het Radboud zijn we gaan zoeken naar allerlei woonvormen die bij mij aan zouden kunnen sluiten. Uiteindelijk is daar één woonvorm van overgebleven die vrij snel plek voor me hadden. Hier ben ik op intake gegaan, zijn we de papieren en het geld voor gaan regelen en zo kon ik half september zeggen dat ik beschermd, zelfstandig woon. Ik heb er ondertussen echt mijn eigen plekje van gemaakt en het is mijn thuis geworden.

 

Wat ik tijdens die minder mooie periode ook nog heb gedaan, is de ToM-training die speciaal voor volwassenen met ASS wordt aangeboden in het Radboud. Dit was een vervolg op de psycho-educatie. In deze training heb ik veel kunnen leren en ook kunnen oefenen in de kliniek. Ik heb vooral geleerd dat ik mezelf tijd moet geven. Tijd om dingen te verwerken, tijd om even te kunnen schakelen, tijd om na te denken, tijd om voor overzicht te zorgen enzovoorts. Ook heb ik geleerd dat je aan mij niet altijd even goed kunt zien hoe het gaat en dat het dus belangrijk is dat ik dit zelf met woorden aan blijf geven. Ik heb een hele lijst met observaties, tips en trucs meegekregen waar ik in de toekomst nog mee verder kan gaan.

 

Voor het komende jaar staan er ook weer een aantal dingen op de planning.
Als eerste hoop ik nog wat meer stabiliteit te gaan vinden en daarvoor zal mijn medicatie weer goed bekeken gaan worden. Maar ook leuke dingen gaan doen zal bijdragen aan stabiliteit vasthouden denk ik, dus die staan ook op de planning. Zo wil ik graag de Nijmeegse Vierdaagse gaan lopen en daarvoor zal getraind moeten worden. Dit trainen zal niet altijd even leuk zijn, maar ook dit kan leuk gemaakt worden. Qua leuke dingen ben ik ook nog aan het kijken of ik een mooie reis kan gaan maken. Er zijn verschillende opties die me wel aanspreken en ik ben er nog niet helemaal over uit.

 

Laat 2017 een mooi jaar worden!