In de maanden van afwezigheid…

huisje

Ik had gezegd dat ik terug zou komen op de afgelopen maanden waarin ik eigenlijk niet geschreven heb. Ik voelde dus niet zo sterk de behoefte om te schrijven en dat moet ook gewoon kunnen denk ik. Maar ik wil wel graag delen over de laatste maanden.


De maand december stond voor mij in het teken van verhuizen. November ook al wel een beetje, maar dat was voornamelijk voorbereiding. Begin december kreeg ik echt de sleutels van mijn nieuwe woning en kon het hele avontuur beginnen. Het heeft me een hoop stress gekost, omdat allemaal dingen natuurlijk anders liepen dan ik had gepland. Gelukkig liepen er ook heel veel dingen gewoon goed en kon de verhuizing net voor kerst gewoon doorgaan. Zo woonde ik dus de zaterdag voor kerst ineens in mijn eigen woning. Als een malle ben ik aan het uitpakken gegaan, omdat Charlie tweede kerstdag zou komen en ik wilde dat het huis zo goed als klaar was als hij zou komen. Nou dat is gelukt hoor!


De kerstvakantie bracht ik door met Charlie. Samen wennen in onze nieuwe omgeving. Oud en Nieuw was daarbij even spannend. Sinds Charlie een keer in de avond aangevallen is door twee loslopende honden is hij wat meer op zijn hoede als het donker is. Daarbij een flinke vuurwerkknal in de buurt en de angst was compleet. Hij heeft de avond en nacht trillend in zijn mandje op de badkamer doorgebracht en de dag erop onder de eettafel. Hij moest ook weer vertrouwen krijgen dat hij veilig over straat kon en dat we in ons huisje veilig zijn. Dat is gelukt en al snel was hij weer de oude gelukkig. Maar wat vond ik hem zielig… En ik voelde me zo machteloos. Ik heb dus maar de halve avond bij hem doorgebracht in de badkamer met mijn laptop met ZiggoGo op. Hij is er voor mij, maar ik ben er ook voor hem als hij het moeilijk heeft!


Half januari ben ik voor de tweede keer tante geworden van een lief meisje, genaamd Lily. Helaas was ik in die week ook ziek geworden. Het leek op een buikgriep en om moeder en dochter niet bloot te stellen aan mogelijke bacteriën heb ik gewacht met ze opzoeken tot het beter ging. Dat beter worden is tot op de dag van vandaag helaas nog niet gelukt.


Ik meldde me na 3 weken ziek zijn bij de huisarts. Ik hield vrij weinig binnen, at maar kleine beetjes, had zo nu en dan bloed bij ontlasting en ik vertrouwde het niet. Vanwege positieve familiegeschiedenis voor ziekte van Crohn werd ik met spoed naar MDL gestuurd en kreeg ik met diezelfde snelheid een maag- en darmkijkonderzoek. Hier kwam niks uit en het werd op een prikkelbare darm gegooid. Mijn gevoel zei dat dit niet klopte, dus terug naar de huisarts. Hier is allerlei medicatie ingezet om me weer aan het eten te krijgen, maar ook dit deed vrij weinig. Er werd gekozen voor drinkvoeding en ik heb een diëtist gezocht om me verder te begeleiden.


Met de psychiater besloten om toch voor medicatie-afbouw te gaan, omdat mijn klachten leken op een vertraagde maagontlediging, ook wel gastroparese genoemd, die in sommige gevallen door lithium veroorzaakt kan worden. Er is in overleg met MDL-arts gekozen hier nu geen onderzoek naar te doen, omdat het de manier van behandelen toch niet gaat veranderen. Ook kan het dus overgaan met het afbouwen van de lithium. We doen eventueel over een half jaar onderzoek als klachten dan nog bestaan. Ik ben momenteel dus bezig met het afbouwen van de medicatie. Risico is dat mijn stemming instabiel gaat worden, maar ik blijk al maanden een niet therapeutische bloedspiegel te hebben, omdat de medicatieopname verstoord is, waardoor we het wel aandurven af te bouwen zonder iets anders op te bouwen. Wel heel traag, dus de afbouw gaat nog zeker drie maanden duren. Tot nu toe gaat dit eigenlijk wel prima.


Afgelopen week is het eindelijk weer de goede kant op gegaan. Ik eet beter en meer, zonder al te veel klachten. Ik ben ook weer wat actiever en kan weer dingen ondernemen op een dag. Ook Charlie uitlaten gaat nu weer zonder er extreem misselijk van te worden of meerdere keren te moeten stoppen, omdat ik al lopende mijn ontlasting niet op kan houden. Geen idee wat er precies aan de hand is (geweest), maar ik ben blij dat er na 2,5 maand weer vooruitgang in zit. Ik schreef deze blog een paar dagen geleden en helaas gaat het de laatste dagen toch weer wat minder, maar gelukkig nog altijd beter dan een maand of wat geleden.


Ik heb al jaren het vermoeden dat er misschien wel eens chronische Lyme mee kan spelen in mijn terugkerende, vage klachten zonder aantoonbare oorzaak. Dit wilde de huisarts niet onderzoeken destijds, omdat ik me niet kan herinneren dat ik ooit door een teek gebeten ben en dus ook geen rode kring kan herinneren. Ik vond een particuliere test, betrouwbaar in Nederland, die ik heb laten doen. Er is een heel specifiek antistofje aangetoond die wijst op een doorgemaakte Lyme-infectie. Alleen bloedonderzoek kan geen diagnose stellen, maar wellicht zat ik dus toch goed. Ik ben nu bezig met onderzoeken wat voor behandeling ik zou willen krijgen en of dat betaalbaar is voor mij. De reguliere behandeling met een maand antibiotica spreekt me namelijk niet aan om verschillende redenen en is weinig werkzaam gebleken als je chronische klachten hebt. Dus wordt vervolgd.


Goed nieuws is dat mijn huidige gemeente een verlenging van mijn begeleiding heeft goedgekeurd. Dit kostte ook wat moeite en energie, maar uiteindelijk is het dan toch gelukt. Ik kan dus weer een jaar gebruik maken van mijn fijne begeleiding, ook nu ik niet meer op locatie woon! Dit is een stukje vastigheid wat ik nog wel nodig heb en ik ben blij dat dit nu door kan gaan.


In een aparte blog ga ik schrijven over hoe Charlie voor mij gezorgd heeft de afgelopen maanden en hoe onze band alleen maar nog sterker is geworden.


Comments

  • Ingrid wouterson on

    Ik kan mij heel goed voorstellen dat het even stil was op jouw blog.
    Een verhuizing is zeer ingrijpend. Ik ken een oude dame die tegen iemand zegt waar zij kwaad op is “ik wens je een verhuizing toe!” Zo ñ hekel heeft zij aan verhuizingen. Ik denk als jij weer rustig in je nieuwe huis zit het ook stukken beter lichamelijk gaat. Geniet lekker buiten met Charley. Buitenlucht en wandelen is een heel goed medicijn.

    reply

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required