Het was weer even stil…

Zo het was hier weer even stil. Niet dat mijn leven op stilstand stond, nee absoluut niet. Laten we het erop houden dat ik even andere prioriteiten had.

 

Ik heb de afgelopen tijd een wandeltocht van 42 kilometer uitgelopen, ben een kleine week naar London geweest in mijn eentje, heb veel geoefend met Charlie en heb mijn behandeling bij de autisme team afgesloten. Ook hebben we besloten dat ik geen traumabehandeling meer ga volgen. De klachten zijn al een tijdje weg. Er bestaat een kans dat ze terugkomen, maar die kans weegt niet op tegen het risico op een autistische burn-out als ik toch die therapie aan zou gaan. Eerder wilde ik dat risico nemen, omdat het toch niet goed ging en er iets moest gebeuren. Nu is er zoveel veranderd, sta ik anders in het leven en wil ik geen risico lopen op een terugval. Daarom in goed overleg besloten het niet aan te gaan.

 

Dat het nu zo goed met me gaat, heeft heel veel te maken met Charlie. Charlie zorgt ervoor dat ik op tijd mijn bed uit kom en weer op tijd ga slapen. Charlie wordt heel irritant als hij een dag niet kan werken, dus iedere dag trekken we er wel samen op uit om iets te doen wat voor hem en daardoor ook mij een uitdaging is. Met het OV naar de stad om daar te wandelen, een boodschap doen, mee naar vrijwilligerswerk, in een winkelcentrum lopen, naar een kinderboerderij. Allemaal plekken waar veel mensen of andere soort prikkels zijn, zijn voor ons uitdagend om te doen. Het aangaan van deze spannende dingen en beseffen dat ik het kan, is voor mij heel waardevol. Ik doe nu meer overdag en het kost me helemaal niet zo heel veel meer, doordat het ook veel oplevert. Verder is het ook heerlijk om ’s avonds op de bank te zitten en dan dat monstertje tegen me aan te voelen liggen. Hij zoekt me vaak op, is graag bij me en geeft me onwijs veel liefde en aandacht.

 

Verder heb ik eindelijk de datum gekregen waarop ik de sleutels ga krijgen van mijn nieuwe huisje. Begin december krijg ik de sleutels en kan ik gaan beginnen met klussen. Er hoeft niet mega veel gedaan te worden, maar het gaat wel even werk kosten. Zo moet ik alles verven, omdat er onafgewerkte muren in zitten zeg maar. Maar ik hoop dat ik kerst kan vieren in m’n nieuwe huisje en per 1 januari 2019 de huur van m’n huidige woonruimte niet meer hoef te betalen.

 

Er is vast nog meer om op te schrijven en te vertellen, maar dan wordt het wel een heel erg lang bericht. Zo weten jullie in ieder geval dat het nog steeds goed met me gaat en dat ik mijn leventje wel leef.

Comments

Geef een reactie

Your email address will not be published. Name and email are required