Het begin van de relatie

hartjes

 

Ongeveer 1,5 jaar geleden, in de start van deze blog, schreef ik een stukje over autisme en een relatie. Daarin schreef ik nog dat ik het lastig vond om met anderen in contact te komen en dat daarmee het aangaan van een relatie ook lastiger zou zijn. Niet dat ik er niet voor open stond, juist wel, maar het leek gewoon niet zo vanzelfsprekend.

 




 

Ondertussen zijn er op dat gebied toch wel een aantal dingen gebeurd. Er is een hele mooie kans op mijn pad gekomen, die helaas niks is geworden. Over deze kans ga ik later deze maand nog schrijven. Wat wel een succes bleek te zijn, was eigenlijk iets heel erg spontaans, wat is uitgelopen tot de relatie met mijn vriend zoals die nu is.

 

We hebben elkaar al een hele tijd geleden leren kennen bij een lotgenotengroep voor mensen met autisme die we dus beiden volgen. Ik heb deze groep een tijdje niet gevolgd door de opname die er tussen kwam, maar na de opname ben ik gewoon weer verder gegaan. De groep bestaat uit allemaal jongvolwassenen, 5 jongens en ik. Daarbij zijn er iedere keer 2 à 3 vrijwilligers aanwezig die het gesprek in goede banen leiden.

 

Toen ik na de opname weer in de groep kwam, had ik het idee dat het contact wat er met één jongen was toch wel anders was dan met de rest. Aan het eind van die avond bleek er een Whatsapp-groep te zijn opgericht tijdens mijn afwezigheid en werd ik in die groep gezet. Hier zag ik al een kans op mijn pad komen.

 

Niet heel erg veel later heb ik voorgesteld om als groep iets te gaan doen in de herfstvakantie, vooral hopende dat die ene jongen zou reageren. “Helaas” voor mij zag iedereen het wel zitten en zaten we die vakantie met z’n allen in de bioscoop. In de bioscoop kreeg ik, naar mijn idee, hele dubbele signalen. Ik was daarna echt een beetje in de war. Ik wist ondertussen wel dat ik hem echt heel erg leuk vond, maar ik kon totaal geen hoogte krijgen of dit eventueel wederzijds zou kunnen zijn. Ik was dan ook blij verrast toen ik een dag later een app van hem kreeg, buiten de groep om.

 

We raakten aan de praat en wilde eigenlijk samen iets af gaan spreken. De zin “dus we hebben een date?” was voor mij weer erg dubbelzinnig, maar na over en weer vragen en polsen was de conclusie dat het best wel een echte date zou kunnen zijn. We hebben die dag een hele fijne dag gehad en het voelde voor mij alleen maar beter worden. Tegelijk ook heel erg spannend, want hoe “hoort” dit allemaal te lopen en ik had alleen een hele nare ervaring met een relatie gehad. Toch wilde ik heel erg graag de sprong wagen. Een paar dagen later kwam hij bij mij thuis en dit voelde zo ontzettend goed voor ons beiden, dat we die dag zien als het begin van de relatie. Ondertussen ruim twee maanden geleden.

 

We hebben het gehad over hoe ik alle signalen had opgevangen waaruit ik dacht dat hij mij ook leuk vond. Dit bleken helemaal geen bewuste signalen te zijn geweest. Dit is dan misschien toch een stukje autisme wat erbij kwam kijken. Daarom is het open communiceren en zorgen voor duidelijkheid voor ons beiden wel iets wat een grote rol zal moeten spelen in de relatie. We voelen tenslotte allebei minder aan, maar door te praten, kunnen we dat goed compenseren.

 

In een volgende blog zal ik meer vertellen over hoe dit begin van de relatie voor mij is geweest. Ik zal ook meer vertellen over hoe ik merk dat mijn autisme een rol speelt binnen het hebben van een relatie.

 

Zijn er dingen die jullie graag willen weten over dit onderwerp?




Comments

  • MGV on

    Ik ben zo blij voor jullie beiden!! Leuk stel! 🙂 En jullie doen het in mijn ogen heel goed met de communicatie!! Kunnen veel stelletjes nog wat van leren!

  • iksimij on

    Wat leuk! Ik ben al 14 jaar gelukkig samen, waarvan 11 getrouwd, met een man zonder autisme. Ik hoop voor jou dat hier ook wat moois uit voortkomt.

    • Lieke on

      Dank je wel! Ik hoop dat dit wat ik nu heb, minstens net zo lang mag gaan duren als het nu bij jou al is!

  • Lotte on

    Ten eerste mijn complimenten voor je blog. Ik vind het knap dat je zo open durft te bloggen over autisme. Ten tweede, zou ik misschien mogen weten in welke plaats dit lotgenotencontact is? Ik ben op zoek naar een groep met jongvolwassenen in de buurt van Utrecht (of snel en makkelijk te bereiken vanuit Utrecht) maar ik kom helaas niet zo ver.

    • Lieke on

      Bedankt voor je complimenten!

      Ik volg het lotgenotencontact via een autisme informatie centrum in Brabant, maar die ik volg, die wordt op meerdere plaatsen van het land in verschillende vormen aangeboden.

      Hier vind ik iets over Utrecht:
      http://autisme.nl/regio/utrecht/lotgenotencontact-utrecht.aspx
      en ook hier staat nog iets over lotgenotencontact:
      http://www.pasnederland.nl/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=32&Itemid=53

      Hopelijk heb je er iets aan. Ik ervaar lotgenotencontact als heel erg helpend. Sowieso kun je bij een autisme informatie centrum ook “op de koffie” en wie weet tref je dan ook al wel mensen. De dagen waarop dat per locatie kan, vind je ook op die eerste website.

      • Lotte on

        Dank je wel voor je uitgebreide antwoord! 🙂 ‘Op de koffie’ is misschien wel een goed idee! Thanks! Bij de NVA wordt er helaas niet op mijn mailtjes gereageerd over lotgenotencontactgroepen. Misschien moet ik maar even in de telefoon klimmen! 😉 Bij PAS is er in Utrecht geen groep met mensen van mijn leeftijd. De meeste mensen zijn een stuk ouder. Is natuurlijk nog een optie om bij/over andere plaatsen te informeren! De andere groepen die ik op internet tegen ben gekomen, bestaan voornamelijk uit 40+’ers of jongeren tussen de 12-18 (ik ben 21). Maar nogmaals dank voor je antwoord, kan er zeker wat mee!

Comments are closed.