Beeldvorming bij autisme

tv

 

Het programma “Het is hier autistisch” deed al heel wat stof opwaaien nog voor het uitgezonden was. Sommige mensen maakten zich zorgen omwille van de beeldvorming over mensen met autisme. Zij waren bang dat er weer veel clichés in beeld zouden komen. Waarom is die beeldvorming zo belangrijk?

 

Het heersende beeld in de maatschappij over autisme heb ook ik meegekregen: Autisten zijn weinig sociaal, egocentrisch, hebben weinig empathie, maken de hele tijd rare schommelende bewegingen en hebben een onbegrijpelijke fascinatie voor het draaien van een wasmachine of treinen. Geen wonder dat toen ik zelf de diagnose autisme kreeg, ik in eerste instantie twijfelde of dit wel echt klopte. Ik herkende mezelf namelijk niet in dit heersende beeld en hier wilde ik ook absoluut niet mee geassocieerd worden. De paar autisten die ik kende, maakten dit beeld er ook niet beter op. Dat zijn échte, zei ik dan.

 

Mijn diagnose hield ik geheim. Want ik zag ondertussen ook wat dat heersende beeld bij mensen zonder autisme teweegbracht. Een studiegenoot met autisme werd de opleiding in de eerste periode dusdanig afgeraden omdat het sociale aspect te moeilijk zou zijn, dat hij inderdaad stopte. We functioneerden even goed, maar mijn autisme was niet bekend. Ik studeerde vrolijk door. Mijn vader besprak zijn diagnose op werk. Zijn collega begon dingen uit te leggen alsof hij het tegen een kleuter had. Mijn vader deed dit werk al jaren en is een van de besten in zijn vak, dus die uitleg was überhaupt niet nodig. Het voelde voor hem alsof ze dachten dat hij ineens een zware verstandelijke beperking had. Zo zijn er nog wel meer voorbeelden te bedenken. Ze hebben één ding met elkaar gemeen: Mensen hebben geen goed beeld van wat autisme is, hoe gevarieerd het is, en passen hun gedrag dan maar aan op dat ene beeld dat ze hebben. Helaas zijn heel veel autisten hier niet bepaald bij gebaat.

 

Nu ik me zelf steeds meer in autisme aan het verdiepen ben, heb ik gelukkig zelf ook een veel beter beeld gekregen. Ik zie mensen die ook vrienden hebben, werken en geen bijzondere interesse hebben in treinen. Mensen die wel ook tegen dingen in het leven aanlopen door het autisme. In die mensen herken ik me wel. Dat maakt dat ik minder weerstand krijg om als autist gezien te worden. Ik begin langzamerhand mijn diagnose te accepteren.

 

Een gevarieerder beeld van autisme, het zou mensen helpen om te beseffen dat we niet allemaal hetzelfde zijn en dus ook niet allemaal op dezelfde manier benaderd moeten worden. Kortweg gezegd: Een breder beeld zorgt hopelijk ook voor een breder scala aan gedrag bij niet-autisten. En daarom is die beeldvorming zo belangrijk. De eerste aflevering van “Het is hier autistisch” leverde mij nog weinig punten van herkenning
op, maar hopelijk zorgen de vier afleveringen tezamen uiteindelijk voor een completer plaatje van de diversiteit bij autisme.

 

Auteur: Autitauti (www.autitauti.nl)