Rust vs. trots

5-min 3

 

Na de blessure die ik in Noord-Ierland opgelopen heb, moet ik nog steeds rustig aandoen. Eerste dagen bij thuiskomst echt weinig mogen doen van de huisarts en sinds vrijdag met de tape van de fysiotherapeut kan en mag ik weer wat meer. Nog steeds met mate en dat is toch wel moeilijk.

 

Bij autisme hoort ook dat je lichamelijke signalen lastiger kan voelen. Ik merk dit toch wel momenteel en moet echt met mijn verstand rustig aandoen. Doe ik dit niet, dan heb ik in de avond wel duidelijk pijn en een zwakkere enkel.
Daarbij komen ook nog de prikkels van de tape. In combinatie met het transpireren (ja ik heb altijd zweetvoeten) en toch ook vochtig worden onder de douche, geeft de tape veel jeuk. Deze prikkels komen de hele dag binnen en maken dat ik de tape er van af wil rukken. Nog een dagje en dan zou het er eventueel vanaf mogen, maar hoe langer het blijft zitten, des te beter natuurlijk.

 

Om toch een beetje afleiding te hebben, ben ik onder andere bezig met de blog. Ik vond het leuk om een reisverslag te maken en ben ook trots op hoe ik de vakantie heb aangepakt. Maar niet alleen daar ben ik trots op. Nu mijn blog toch alweer even bestaat, kan ik steeds beter zien dat mensen het graag lijken te lezen. Ik houd wat statistieken bij over hoeveel mensen er op een dag de site bezoeken en wat ze dan lezen. Hieruit blijkt dat het toch wel echt goed gelezen wordt en dat er ook een stijgende lijn in zit. Ook fijn om te merken dat het na een periode van stilte weer goed verder kan gaan.

Blijkbaar is er toch behoefte aan een dergelijke blog en vinden mensen het fijn de teksten van mij te lezen. Hier ben ik zo trots op!! Dit gevoel van trots zijn, verzacht de pijn en de jeuk.